Bu solğun üzlər, nəmli gözlər,
Yanan ürəklər, qəmli sözlər,
Deyər: “Əli, başın sağ olsun”,
Fəda olaq yolunda bizlər.

İlahi - öz oxundan çıxdı dünya,
Bu gündən - Mürtəzaçun yoxdu dünya.

Zəhra - sən gedəndən bu evdə sönükdür çıraqlar,
Hətta - qanlı mismarla yanmış qapı bahəm ağlar,
Tənha - sızlarıq mən də, Zeynəb də, Gülsüm, Həsən də
Amma - bir Hüseynindi(r) ki, hamıdan möhkəm ağlar…

Bu gün adamsız, qaldı Heydər,
Gəl ey məzarı gizli Kövsər,
Əlini də apar özünlə,
Sən olmayan cahanı neylər?!

İlahi - öz oxundan çıxdı dünya,
Bu gündən - Mürtəzaçün yoxdu dünya.

Ey kaş, bir də o xoş keçən ruzigarım gələrdi,
Ey kaş, bir də bu rəngi solmuş yetimlər gülərdi .
Lay-lay, lay-lay ey xətmi-peyğəmbərin canı, lay-lay,
Ey kaş, sən qalardın Əli səndən əvvəl ölərdi