Hərəmin Bəni-Üməyyə ilə doludur, ey Xanım Rüqəyyə,
Əlimdən ağlamaqdan başqa nə gəlir, ey Xanım Rüqəyyə.

Əldən gedirəm, qəlbim yorulub,
Bəs mən niyə yaşayıram, hərəm bağlıdırsa?

Nə zəmanədir bu, nə qəribə zamandır,
Bir ildir ki, hərəmə gəlmək arzusundayam,
Nə zəvvar var, nə rövzə, nə də gediş-gəliş,
Kiçik ziyarətgahın indi ikinci Bəqiidir.

Rüqəyyə can, Rüqəyyə can, mənim Rüqəyyəm...

Sənə gətirmək üçün bir gəlincik(oyuncaq) almaq istəyirdim, ey hər şeyim,
Ölsəm, ondan əvvəl sən mənim qəbrimin üstünə gəl, ey hər şeyim.

Biz sağ qalaq, amma sənin məqamın tənha qalsın?!
Vay halımıza əgər yenidən əsarət söhbətə çevrilsə...

Hərəminin tozu müqəddəsdir,
Bir dəfə qəlbin qırılması, hamımız üçün kifayətdir,

İlahi, ömrümüz bitsin əgər bir gün
Biz yaşayaq və desinlər ki, Rüqəyyə yenə kimsəsizdir.

Rüqəyyə can, Rüqəyyə can, Rüqəyyəm mənim...